ازهمان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون حضرت هابیل از همان روزی که فرزندان آدم صدر پیغام اوران حضرت باری تعالی زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید ادمیت مرده بود . گرچه ادم زنده بود . از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند ادمیت مرده بود بعد ! هی دنیا پر از ادم شد و این اسیاب گشت و گشت قرنها از مرگ ادم هم گذشت هی دریغ ادمیت بر نگشت . قرن ما ! روزگار مرگ انسانیت است سینه دنیا ز نیکی ها تهی است صحبت از عیسی و موسی و محمد ابلهی است صحبت از ازادگی . پاکی . مروت نابجاست قرن موسی چمبه هاست من که از پژمردن یک شاخه گل از نگاه ساکت یک کودک بیمار از مرگ قناری در قفس از غم یک مرگ حتی قاتلی بردار اشک در چشمان و بغضم در گلوست وندرین ایام زهرم در پیاله زهرمارم در سبوست مرگ او را از کجا باور کنم وای جنگل را بیابان میکنند دست خون الود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا انچه این نامردمان با جان انسان میکنند صحبت از پژمردن یک برگ نیست فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست در کویری سوت و کور در میان مردمی با این مصیبتها صحبت از مرگ محبت مرگ عشق گفتگو بر مرگ انسانیت است

دلا! باز این همه افسردگی چیست؟ به عهد گل، چنین پژمردگی چیست؟ اگر آزرده‌ای از توبه‌ی دوش دگر بتوان شکست، آزردگی چیست؟ شنیدم گرم داری حلقه، ای دوست! بهائی! باز این افسردگی چیست؟